4 Mayıs 2026

​

Bugün doğum günümmüş. Dün fark ettim. Fark etmeme sebep olan şey ise “ne zaman teslim olursam ne zaman cezaevinden çıkarım?” hesabı yapmak için tarihe bakma ihtiyacı duymamdı.

Ben şimdi 39 yaşına girdim. Hatta tam şu
anda; sabah 8 civarı doğmuşum.

Akşam teslim olup cezaevine gireceğim.

Doğum günlerini zaten hiç sevmemişimdir. Bugüne  denk gelmesi sanırım iyi oldu.

​

 

Son 3 gündür hastanedeydim. O kadar sıkışmıştım ki kendime bir şey yapmaktan çok korktum. Bir an elimde sadece o seçenek kalmış gibi olmuştu. Daha doğrusu çok uzun zamandır elimde kalan tek seçeneğin bu olması için işletilen bir düzenek var. Sonunda tam da oraya geldi. Ben çok korktum. Başka bir seçenek bulmaya çalıştım. Pek yaratıcı değil. Ablamı aradım, 112’yi aramasını söyledim. Ambulans ve itfaiye geldi. Gelen sağlık görevlileri “kendinize bir şey mi yapma düşünceniz var?” diye sordular. Büyük bir netlikle: “Hayır, hayır” dedim, “ben yaşamayı çok istiyorum. Başka seçeneğim kalmamış gibi hissettim. O yüzden aradım.” dedim. Rahatladılar.

Sonra hastaneye ulaştık. Doktorlar da bir bir aynı şeyi sordular. Her seferinde aynı netlikte aynı cevabı verdim: “Hayır hayır, tam tersi. Ben kendimi öldürmeyi hiç istemiyorum. Ben yaşamayı çok ama çok istiyorum. Benim 6 kedim var.” dedim. Bir yandan şaşırıp bir yandan rahatladıklarını hissettim. Ben de rahatladım.

3 gün kaldım. Pek ilaç vermediler, serum ve biraz sakinleştirici. Son gün onu da vermediler. Acil serviste yaşayan kediler vardı. Hepsi sağlıklı ve mutlu. Onlar yine çok iyi geldi.

 

Hiç beklemezdim ama bu 3 gün bana genel olarak da iyi geldi. “İtildiğim köşeye ilerlemek dışında bir şey yaptım” gibi hissettim galiba. Biraz kontrol hissi.

Belki beni öldüremez.

Kemal