Yeniden merhaba, hiç kimse. Bu mektubum ilk kez, kelimenin tam anlamıyla hiç kimseye yazılıyor. Buraya her gün tanımadığım, bilmediğim yüzlerce insanın gelip bu mektupları okuduğu zamanlar oldu. Ne çabuk geçti o zamanlar. O zamanlar herkese rahat rahat hiç kimse diyebiliyordum. Şimdi çok daha rahatım. Çünkü buralarda hiç kimse kalmamış. Sadece rüzgârın uğultusunu duyuyorum. Çok şey yaşanmış; yaşananları hiç kimsenin bilmediği, yaşayanların bile gittikten sonra unuttuğu terk e

24 Kasım 2025. Saat 13:01 Şu an, bu evde, sadece ben ve bu 6 yoldaşım huzurunda bilmem kaçıncı kez döktüğüm gözyaşlarım, sıkışan göğsümü bilmem kaçıncı kez açmaya çalışan hıçkırıklarım. Hıçkırıklar bu kez başardı; sonunda gerçekten göğsümü açıp ferahlığa kavuşturdular. Sonunda başardım. Sonunda biz başardık. Bu kez çok farklı. O kadar gururluyum ki. Kendimi o kadar gerçek hissediyorum ki. Bu, bitmeyen bir direnişin sonundaki şüphe götürmez bir zafer. Belki yenilgi kılığınd

"Tüm bunlar gerçek olamaz." İnsanlığa, vicdana, anlama ve adalete dair bütün inancım söndü. İçimdeki insani çapa tamamen koptu. Bu yaşadığım, bir "ahlaki yaralanma"nın da ötesinde. Ben, insana olan tüm inancımı kaybettim. Hayata dair temel güven zeminim çöktü. Onlar aslında hep kötü insanlarmış. Ya da insanlar mı hep kötüymüş? Bilmiyorum. Hayatın, insanların ya da her şeyin “iyi” ve “kötü” arasında bir yerlerde, griliklerde var olduğunu sanırdım. Bu bana çok daha akla yatkın

Çocuktum. Sanırım ilkokul beşe gidiyordum. Sokağımıza bir sokak köpeği gelmişti, orada yaşar olmuştu. Ben o köpeği çok sevdim. O köpekle aramda çok gerçek bir bağ oluşmuştu. Bir hayvanla kurduğum ilk bağ. O zamanlar mama almayı ya da hayvan beslemeyi bilmiyordum. Evde içinde et olan bir yemek piştiğinde annemden gizli, bir peçete alıp yemeğimin kaçırabildiğiim kadarını o peçeteye sarıp o arkadaşıma götürüyordum. Gizli yapıyordum çünkü annem onu beslememi istemiyordu. Birkaç d

Hepsi delirmiş. Aralarında aklı başında kalmayı nasıl başarıyorum, bilmiyorum. En azından sayelerinde utandığım şeylerden artık hiç utanmıyorum. Throw him in the fire Throw him in the fire, throw him on the We're not scaremongering This is really happening, happening We're not scaremongering This is really happening, happening Mobiles skwerking, mobiles chirping Take the money and run Take the money and run, take the money Here I'm alive Everything all of the time Here I'm a

Bugün ben çok konuşmayacağım. Sadece bir tanıklık bırakacağım. Önce; Reyhan için yazdığım bir mektup ve onunla olan iyileşme yolculuğumuzdan kesitler. Mayıs, 2022 Cesaret (Courage) sözcüğü, “kalp” anlamına gelen Fransızca coeur  ile aynı kökten gelir. Cesaret, tüm erdemlerin, değerlerin ve duyguların altında yatması gereken ve onlara gerçeklik kazandıran temeldir. Yani, tıpkı kalbin kollara, bacaklara ve diğer organlara pompaladığı kan ile onlara kazandırdığı işlev gibi, ces

İçinde gördüğüm biri vardı ya, “ne kadar güzel” falan diye tarif ettiğim. Artık ulaşılamayacak kadar uzakta. Sadece bana değil; herhangi birine de değil — dünyada yaşayan ya da yaşamış herkese, hatta kendisine bile en uzak kişi o artık. Artık hiçbir pusulanın yönünü göstermeyeceği kadar mekânsız bir yerde duruyor sanırım. Milyarlarca yıl önce sönmüş; hiçbir insanın ya da canlının parıltısına şahit olmadığı bir yıldızın, artık ulaşamayacağımız ışığı gibi — varlığı yalnızca geç

Bu duyarlılık ona bahşedilen bir hediye değildi. Öngörülemeyen bir şefkatin gölgesinde evrimleşmiş bir hayatta kalma mekanizmasıydı . Ve böylece empat güçlerinde kırılgan yaralarında ışıltılı hale geldi . Ama işte tehlike burada başlıyor. Empat sevgiyi çoğu zaman kendisini silmekle karıştırdı. Bağışlamayı ruhunu ihlal edene bile bir ayin gibi sunmaya devam etti. Peki neden? Çünkü derinliklerinde; eğer bunu yapmazsa kendisi olamayacağına, gerçek olamayacağına dair dehşet veric

Merhaba, “Hak etmediklerimin” de “kabul etmediklerimin” de, benim onlara karşı duruşumdan tamamen bağımsız olarak gerçekleştiğini — hepsinin birer “gerçek” olduğunu — kabul ettim Ve bu gerçekler, benim ve kedilerim dışında herkese, her şeye dair olan şeyler. Bu ‘karışımın’ ismi her neyse, yöneldiği yer de orası işte. Biz hala onların karşısında duruyoruz, aralarına katılmayı hala reddediyoruz. Bak gördün mü, yine dilimizde karşılığı olmayan bir duygu içindeyiz. Ben biraz araş

Geçmiş, şimdi ve geleceğin çarpışarak tek bir anın içinde birleştiği; büyük bir kavrayışın, bir hakikatin açığa çıktığı otantik bir kesit.

Canım Kızım Ayça, Seneler önce bir sabah, ansızın gittin. Hayatımın 35 yılı içinde yaşadığım en kötü gündü. Şimdi 38 yaşındayım; bu hâl hâlâ değişmedi. Hatırlıyor musun? O gün seni ellerimle toprağa verirken, hayatıma girmiş olmana ve bana yaşattıklarına duyduğum derin minneti göstermek için kendimce bir söz verdim: Gücüm yettiğince, elimden geldiğince, kurtarabildiğim kadar sokak hayvanını hayata döndürmeye çalışacaktım. Sözümü tuttum, kızım. Aynı günün akşamı, annen pencere