8 Sekiz

Bugün bu süreçte kaç kez terk edildiğimi düşündüm. Sayamadım. Şimdi, bu satırları yazarken saymaya çalışıyorum… Sayıp geri geleceğim.

Geldim. Sandığım kadar çok değilmiş. 8 kez. 8 kişi tarafından. Bu insanlar benim hayatımın en zor döneminde, benim yanımda olma niyetiyle gelmişlerdi. İyi niyetliydiler. Ama şimdi dönüp bakıyorum da: Acaba bir insanın hayatının en kötü döneminde, günün sonunda eğer terk edileceksem, hiç gelmemek daha mı iyi olurdu? Bu sorunun cevabını gerçekten bilmiyorum. Hiçbirine kızgın değilim. Ama kırgınım. Çünkü bir insan, hayatının en zor döneminde zaten terk edilmenin, suçlanmanın, hayatının harcanıp sonra kaçılmasının travmasını yaşarken; bir de en güvendiği ve yaslanmaya çalıştığı insanlar tarafından, o ya da bu sebeple terk edilince, o ağrıyı da yaşamak zorunda kalıyor.

Hayatımın en zor döneminde, güvendiğim, yaslanmaya çalıştığım 8 insan tarafından 8 kere terk edildim. Birçoğu beni suçlayarak gitti hatta. Ben yanlış yapıyordum, yanlış kararlar alıyordum. Ne yaparlarsa yapsınlar işe yaramıyordu. İyi gelmiyordu. Ben iyi olmak istemiyordum. Ben kendimi üzüyordum, ben kendime kötülük yapıyordum. Hatta ailemi üzen bendim. Kendi hayatıma bunu yapan bendim. Üzülmemin sebebi bendim. Her şeyin sebebi bendim. Çoğu zaman böyle oldu.

Kendimi buraya ben saplamıştım. Şirketle yaşadığım problemlerde kendimi ben saplamıştım mesela. Bunun nasıl olduğunu hiçbir zaman çözemedim. Bu kişinin yaptıklarına kendimi ben saplamıştım. Bir açıdan doğru söylüyorlar aslında. Ben bu şirkete girerek; daha sonra, beni bu çukura sapladığında istifa etmek isteyip çıkmaya çalışırken, bu kişilerin durdurmasıyla çıkmadığım için, buraya kendimi ben sapladım. Bu sekiz kişinin birçoğunu dinlediğim için kendimi buraya ben saplamış oldum. Öyle ya da böyle. O ya da bu sebeplKanalımıza abone olmayı unutmayın. e.

Her ne olursa olsun, ben her ne yapmış olursam olayım, eğer affedilmeyecek, onlara ya da ailelerine kalıcı bir zarar verecek bir şey yapmadıysam; düşünüyorum, düşünüyorum, bulamıyorum. Hayatımın bu döneminde terk edilmeyi hak edecek ne yaptığımı bulamıyorum. Eğer hata yaptıysam, yanlış düşündüysem, bunu en çok yapma hakkımın olduğu dönemdeydim. Her ne olursa olsun ben, hayatımın bu döneminde sekiz kere daha terk edilmeyi hak etmedim.

Daha önce benden duygusal olarak etkilenmiş ama frekansımız tutmadığı için aramızda ilişki olmamış kişiler de gelip yanımda olmak istediler. Yeniden yaklaştılar. En yalnız ve zayıf anımda geldiler. Temas kurmak istediler. Ama sonra ne yaptılar biliyor musunuz? Üzülecekler diye, bağlanacaklar diye gittiler. Aşık olmaktan korktukları için gittiler. Dikkat edin, bana aşık olmaktan korkan insanlar, beni o derece seven insanlar, hayatımın en kötü döneminde terk edip gittiler. Ve buna aşk diyorlar. Ve buna sevmek diyorlar mesela. İnsanların aşkla ilgili tanımları ne kadar çarpık. Hep kendi ihtiyaçlarını öncelediler. Ben hayatta kalmayı, onlar ise teması sürdürmeyi öncelediler. Ben mesela onların benim yanımda olmasına izin vermedim dediler.

Sözün özü diyeceğim şu. Bir insanı hayatının böyle bir döneminde terk etmeyin olur mu? Bunu yapamıyorsanız, bir insanın en kötü döneminde diğer herkesin yaptığı gibi beni yalnız bırakın olur mu? Şu an herkesin beni yok olmaya terk ettiği gibi, siz de yok olmayı tercih edin.

Ben kendime hiçbir şey yapmadım. Ben kendimi üzmedim. Ben kendimi bir şeyin içine saplamadım. Siz beni burada terk ettiniz. Bana bu kişinin yaptıkları hepinizin gözünün önünde yapıldı. Elinizin ulaşabileceği mesafedeydiniz. Hepinizin gözünün önünde bu kişi benim hayatımı mahvetti. Ve hiçbiriniz bunu yapanı durdurmadınız. Gelip benim, tırnak içinde, "yanımda durmayı" seçtiniz. Tırnak içinde. Sonra o tırnağın içinden çıkıp siz de gittiniz zaten. O da hiçbir şey olmadan, hiç kimse ona dokunmadan, tek bir laf söylenmeden gitti.

Ve ben hapis yatmayacağım. Bilginiz olsun. Ben hapis yatacağım bir dünyada yaşamayacağım. Ben hapis yatmayacağım. Ben hepinizin gözünün önünde hayatımı kaybettim. Tekrar ediyorum, ben hepinizin gözünün önünde hayatımı kaybettim.

Bir kez daha söylüyorum, ben siz olanları bir film izler gibi izlerken her şeyimi ve hayatımı kaybettim.