Gerçeküstü
- Nov 24, 2025
- 2 min read
Updated: Feb 16
24 Kasım 2025. Saat 13:01
(İşten ayrıldığım gün) Şu an, bu evde, sadece ben ve bu 6 yoldaşım huzurunda bilmem kaçıncı kez döktüğüm gözyaşlarım, sıkışan göğsümü bilmem kaçıncı kez açmaya çalışan hıçkırıklarım. Hıçkırıklar bu kez başardı; sonunda gerçekten göğsümü açıp ferahlığa kavuşturdular. Sonunda başardım. Sonunda biz başardık. Bu kez çok farklı. O kadar gururluyum ki. Kendimi o kadar gerçek hissediyorum ki. Bu, bitmeyen bir direnişin sonundaki şüphe götürmez bir zafer. Belki yenilgi kılığında. Herkese öyle görünüyor olabilir. Ama ben kendi gerçeğimin herkese tam tersi gibi görünmesine artık çok alıştım. Gerçeğin bu seferki tersine dönüşü beni ilk kez hiç rahatsız etmiyor. Bu, şimdi büyük bir ferahlık. Dışarıdan görünen sonuçtan bağımsız olarak içerideki sonuçtan şüphesizce gurur duyan halimdeyim. Ben kendime, aynaya ve aylardır beraber direndiğimiz bu 6 canlıya bakıp: "Her şeye rağmen kendimize ihanet etmedik." diyebiliyorum. Hatta bu bir "yapabilme" hali bile değil, zorunlu olarak ortaya çıkan kocaman, net ve vakur bir cümle. Ben söylemesem de bu evin içinde yankılanan bir cümle bu.
"Biz kendimize ihanet etmedik."
Ben kendimden bu kadarını beklemezdim. Kendime çok şaşırıyorum. Bu koşullar içinde, bu kimseler karşısında, sonucu her nereye varacaksa varsın doğru olanı, kendime yakışanı yapabilmiş olmanın verdiği asla tarif edemeyeceğim bir kendini gerçekleştirme; hatta gerçeği kendileştirme anı.
Beni zorla gönderdikleri doktorlardan birinin dediği gibi: "Bu, bu kadar ahlaki yaralanmanın ortasında şaşırtıcı derecede sağlıklı bir yer."
Bu geçmiş ile geleceğin çarpışıp ortaya göz kamaştıran ve kaçınılmaz bir hakikati çıkardığı bir Augenblick değil belki. Ama ona çok benziyor. Bu belki de ilk kez benim yaşadığım, tek benim bildiğim bir duygu.
Bu kendim ile gerçeğin, gerçek ile kendimin çarpışıp ortaya göz kamaştıran bir hakikatin ortaya çıktığı an. Bu, benim hakikatim. Bu, Kemal.
Bu benim an'ım. Buna ben bir isim bulacağım.
İstediğim kadar ağlayacağım.
Kendimle gurur duyuyorum.
Fakat şu anda bile akılda bir soru: Bu yaptığıyla nasıl yaşayacak?
Comments